Een dag van tegenstellingen

Vandaag was de eerste echte dag in Bangkok. Het was een dag vol tegenstellingen mag ik wel zeggen.

Na al de perikelen rondom mijn "wake-up call" heb ik het ontbijt maar eens opgezocht. Eieren, ham, toast, fruit in overvloed en warme melk met chocoladecornflakes (en dat is een aanrader om de melk te warmen alvorens er cornflakes bij te stoppen). Al met al genoeg om een dag op te teren.

In de lobby (de enige plaats waar de hotspot het doet) kwam ik Jo weer tegen, hij vertelde mij dat hij ging wachten op de anderen, niet van plan was de stad in te gaan en voorlopig nog niet wist wat hij met oudejaarsavond wilde gaan doen. Ik had het plan om hier een week te gaan passagieren (encyclo: Ter ontspanning de wal opgaan) en daarmee zeker niet hele dagen in een hotel te zitten. Dus ik trok alleen de stad in. Vandaag werd het Siam (een van de drukkere gebieden van Bangkok waar het goed shoppen is met daartussen leuke, authentiekere stukken). Gewoon omdat het kan zou een goede vriend zeggen. Ik wilde een middagje de stad verkennen en dit lag dichtbij.

Met de taxi naar de metro en met de metro naar Siam is het idee. En het werkt nog ook. Ik moet zeggen ik krijg langzaamaan meer vertrouwen in de lokale taxichauffeurs. Daar aangekomen begon mijn wandeling vol tegenstellingen. Het ene moment loop ik in een enorm drukke straat en het andere moment draai ik een zijstraat in waar ik ineens een rustig park tegenkom. De ene plaats is een toeristische trekpleister en de andere plaats een soort uitgestorven village met kleine rustige steegjes waar alleen de mensen zijn die daar wonen.

Zo bezocht ik het huis van Jim Thomson. Een in Thailand gesettelde Amerikaan die onder de indruk was van het Thaise zeide en een exportbedrijf heeft opgezet om dit voor het eerst te vermarkten. Hij was eveneens architect en heeft zijn huis samengesteld uit 6 kleinere authentieke Thaise huisjes. Het was een fantastisch gezicht. Als zeiler voelde ik me wel thuis tussen zoveel teakhout... Als grappig detail: alle deuren hadden hoge drempels (ongeveer 20 cm). Dit was om te zorgen dat de kruipende kinderen niet uit de kamer konden ontsnappen. En daarnaast kunnen boze geesten zich alleen over de grond voortbewegen.

Daarna liep ik, op advies van de Lonely Planet, richting het water om onder het genot van een curry te genieten van het beeld van de snelle boten en het leuke lokale gezicht (inclusief buitenhangende was). Zo rond 2 uur is dat een welkome pauze, zeker als deze inclusief gekoeld flesje Coca Cola slechts €1,5 kost.

Ook bezocht ik een heel klein gebiedje waar de "fabriek" van Jim Thomson gevestigd was. Allemaal kleine ambachtelijke zijdewevers die wonen in kleine huisjes, helemaal open. Ze wonen in een community waar men gewoon als het ware op straat leeft. Het was er erg gezellig en ik heb er een leuke tros bananen op de kop getikt. Van die kleine banaantjes (die zijn ongeveer twee keer zo zoet als een gewone banaan en daarmee drie keer zo lekker...) zijn super snacks voor onderweg.

Verder bezocht ik wat publieke trekpleisters en monumenten, wel interessant of leuk om te zien, maar niet heel bijzonder. Het is meer de sfeer die mij geintrigeerd heeft. Al kwam ik er wel een (lokale) teleurstelling tegen. Het "Victory Monument", een hoge obelisk zoals ze die in Rome hebben, maar dan minder mooi, is namelijk geplaatst in 1941 om te vieren dat Thaise mensen, samen met de Japanners, een deel van Indo-China weer terug kregen, helaas moest dit, na de val van Japan (1945), weer worden ingeleverd. Toch staat het Victory Monument nog fier te prijken...

Toen ben ik rustig terug gewandeld, waarna ik een duik in het zwembad genomen heb. Dat is toch wel erg lekker na zo'n wandeling. In de lobby kwam ik Jo weer tegen, met een aantal mensen van de organisatie. Onder wie Brian uit Japan. Samen liepen we buiten wat rond om een hapje te eten (dat kan hier echt overal). Toen hij hoorde dat ik nog nooit Sushi gegeten had heeft hij me meegenomen om me dat voor te schotelen. En eerlijk is eerlijk, ik moet zeggen dat ik dat vaker ga doen.

Vandaag las ik weer verder in het boek van Henk de Velde (http://www.henkdevelde.nl/), een inspirerend zeeman. Hij heeft me een aantal filosofische lessen geleerd waar ik nog eens flink op ga kauwen. Wat is de zin van het leven? Wat jagen we na? Wat is de rol van de mens? En wat van de natuur? Ik zou zeggen, blijf vooral lezen, misschien ga ik het begrijpen...

Ik zit nu lekker in mijn kamer te wachten dat het twaalf uur is, in de hoop wat mooie plaatjes te zien (ik zit immers op de tiende verdieping). Dus voor iedereen: alvast gelukkig nieuwjaar vanuit de toekomst!

Over bureaucratie en roze sporttaxi’s

Nadat ik gistermiddag nog een dutje gedaan had, kon ik eindelijk aan boord van het vliegtuig. Naast mij zat een gezellige Taiwanees die na enige tijd mijn accentvol Engels helemaal begreep. Samen verwonderden wij (ik iets meer dan hij) ons over de enorme hoeveelheid rijstvelden (rijst groeit onder water in een veld) die in en om Bangkok aanwezig zijn. Helaas heb ik daar geen foto van omdat toen de landing al was ingezet… Hier was nog duidelijk te zien dat Bangkok last heeft gehad van veel te veel water. De velden stonden te ver onder en de paden waren erg smal, al gaf het gave beelden op, losse watervelden zover als het oog rijkt…

Ook op zee stonden enorme velden. Langwerpige strepen in een waaiervorm op het water. Ik kon ze niet thuisbrengen. Lo zei mij dat dit een soort oesterfarms zijn. Dus zoals wij enorme hoeveelheden mosselen kweken in de Oosterschelde zo worden hier oesters en andere zeevruchten gekweekt.

Na een zeer voorspoedige landing (een stuk beter dan op Hong Kong) was het heel snel het vest uit. De temperatuur lag boven de 30 graden. Dus in een polo en met een veel dikkere rugzak vertrok ik richting de immigratie en bagage. Wat ik daar aantrof… Een enorme hal met daarin een rij hokjes met ambtenaren. Na een uur in de rij gestaan te hebben werd mijn paspoort gecontroleerd, mijn volledige immigration form doorgelicht en overgetypt nog een paar foto’s gemaakt (waarvan ik denk dat alleen mijn hals erop staat, ik ben namelijk vrij lang voor de begrippen hier) en dan moest ik nog even wachten om daarna weer door te kunnen. Gewapend met een stempel in mijn paspoort kon ik door naar mijn koffer. Omdat dat alles zo lang geduurd had stond deze al klaar naast de bagage band (ik had hem van te voren al gespot).

Over de taxi naar het hotel moet ik niet te veel zeggen. Ik zou dan niet meer geloofwaardig zijn. Ik kreeg een roze Toyota Corolla toegewezen, met spoiler en heel veel franjes, binnen en buiten. De beste man verzekerde mij dat hij het Town in Town Hotel kon vinden. Af en toe op de kaart meelezend kreeg ik ook de indruk dat dat nog zou lukken ook (tenzij we klem kwamen te zitten tussen twee auto’s, ze rijden hier met zes auto’s op vier banen). Heel triomfantelijk zei mijn taxichauffeur dat we er waren. Eén blik op het hotel was genoeg om te weten dat het niet zo was. Letter voor letter vergeleek de taxi chauffeur de woorden Town in Town Hotel met SC City Hotel, om vervolgens naar binnen te gaan en te vragen hoe nu verder. Tien minuten later was het dan ook daadwerkelijk gelukt. Na een uur en 450 baht armer (zo’n 11,25 euro) kon ik direct inchecken, douchen, een kop thee drinken en in slaap vallen.

Vanochtend werd ik rond 9 uur wakker, de telefoon ging. Mijn buurman, Jo, belde mij op om te zeggen dat hij ook van Third Wave was en hij vroeg hoe het met mij was. Snel schoot ik een broek aan en liep ik naar de kamer ernaast. Hij was ook gisteren aangekomen en wel opgehaald van het vliegveld. Er schijnt een grapjurk te zijn geweest die heeft gezegd dat ik “me wel zou redden”. Ik ben heel benieuwd. Ja uiteindelijk lukt het me wel, maar ik had een lift door iemand die de weg weet wel weten te waarderen.

Vandaag ga ik maar eens een verkennend rondje door de stad maken en kijken hoe ik oud en nieuw wil gaan vieren…

Het uitzicht vanaf mijn kamer

Daar zit / lig ik dan...

Nadat we vanochtend rond 9 uur van huis waren vertrokken en keurig op tijd op Schiphol aankwamen, kwam het grote moment dan echt dichterbij... Ik moest afscheid nemen van mijn meest dierbaren. Zo'n reis is leuk, maar alleen is ook alleen... Ik ben beniewd hoe ik daar over twee weken tegenaan kijk.

Ik had het geluk dat de bagage gelijk tot Bangkok werd doorgelabeld, bij de overstap op Hong Kong hoef ik me daar dus niet druk om te maken. Vlak voor vertrek kreeg ik nog een laatste sfeerimpressie van ons kleine kikkerlandje, koud, grijs en regen.

Eenmaal aan boord kwam er een mooi zeilboek op tafel en gingen de oordopjes al gauw in...Op het scherm voor me kon ik de route en de tijd een beetje volgen, of eigenlijk beter niet. Twee tijden is vreselijk onhandig, dus al gauw ging het horloge 7 uur vooruit. Maar ja, dat levert natuurlijk een jetlag op. Ik kwam vanochtend vroeg (voor jullie rond een uur of 12 's nachts) aan en dacht: hè ik hoor iets bekends... Al de hele dag hoor ik allemaal klassieke, christelijke kerstliederen. Maar door het enorme tijdsverschil had ik de indruk dat ik mijn bed te lang niet gezien heb. Dus dan maar enige tijd in de eindeloze hal op een bank liggen dommelen, in de hoop dat dat wat slaap inhaalt (niet dus, maar ik kan mijn ogen ten minste weer open houden).

Van Hong Kong zie ik verder niet veel , de lucht is grijs en in de verte is iets van een berg te zien, maar sightseeing is er dus niet bij... Wel zijn er heel veel vliegtuigen...

Om 14.25 lokale tijd mag ik weer opstijgen en dan richting Bangkok, van waar ik met een taxi richting een lekker warm bed wil gaan.

Ik hou jullie op de hoogte...

Hoe het begon...

Enige tijd geleden werd ik benaderd door Matthijs (voorzitter van de DNJI, het Nederlandse Nazarener jeugdwerk) met de vraag of ik naar Thailand wilde gaan voor Third Wave, een conferentie van de internationale NYI (het wereldwijde jeugdwerk van de Kerk van de Nazarener). Alleen... Ik moest binnen enkele uren beslissen.

Na een aantal telefoontjes gepleegd te hebben kreeg ik toestemming (dank je wel Sanne..., dank je wel pap en mam) om te gaan... Dus toen moest er van alles geregeld worden. Vliegtickets, vaccinaties, paspoorten (veel verder dan Griekenland was ik nooit geweest), extra vrij van de studie en al wat meer... Donderdag de 29e kwam steeds dichterbij, maar echt leven deed het nog niet. Rik in Bangkok, dat kan hij zich niet voorstellen...

Maar na een aantal gezellige gespreken met een aantal mensen die al wel in Bangkok geweest zijn, begon het meer te leven (stiekem de extra dagen wel meer dan Third Wave zelf...).

En zo maken we de laatste dingetjes klaar voor vertrek. Het is lastig als je op twee (of eigenlijk drie) plaatsen woont. Er moeten spullen van de boot komen en spullen van bij mijn ouders. Gelukkig ligt er bij Sanne thuis nog niet zo veel... Dus na een dag van quality time zit ik nog tot laat de laatste dingen voor te bereiden...