Al weer een week terug in Nederland

Vorige week donderdag ben ik ´s ochtends vroeg op Schiphol geland. Het was een verademing om in Hong Kong Amsterdam weer op de borden te zien staan (ja dat vindt zelfs deze Rotterdammer...). 7 uur klokke vertrok ik samen met Hilda weer richting Onderweg. ´s Middags heb ik Sanne weer gezien en samen besloten we dat de twee weken ook wel weer lang genoeg waren geweest.

Nu krijg ik regelmatig de vraag wat het meest inspirerende was op de conferentie. Ik hier graag iets van mijn ervaringen delen.

Ik wil je uitdagen om je ogen te sluiten. Stel je eens 250 man van 46 nationaliteiten voor. Niemand kent elkaar en alles is nieuw. Vervolgens gaan komen er acht mensen het podium op en zetten een lied in. Een moderne klassieker, bij iedereen bekent. In een paar minuten staat de zaal op zijn kop en zijn al deze mensen, zonder dat ze elkaar kennen, één door te zingen, te dansen, te loven en prijzen. Twee keer per dag hadden we zo´n ervaring. Het is geweldig om met zoveel verschillende mensen samen te zijn, zonder dat cultuurverschillen een rol spelen. Het schijnt zelfs dat landen die met elkaar in oorlog zijn, vertegenwoordigd waren. In deze diensten hebben we het erover gehad (in alle mogelijke vormen) wat het is om Gods kind te zijn, om door Hem geroepen te zijn. Om een voorbeeld voor anderen te zijn en om erop uit te trekken om van Zijn naam te getuigen.

Ook heb ik een buitengewoon gave, inspirerende workshop gevolgd. Ik daag je nogmaals uit om je ogen te sluiten. Stel je je eigen stad eens voor. In mijn geval zie ik de Erasmusbrug, de drukke Coolsingel. De Beijerlandselaan, de Beurstraverse, het Centraal Station, de parken. Ik zie mensen aan wie hun leven voorbij raast. Mensen die een gevoel van leegte ervaren. Ik voel sociale onvrede, sociaal-economische problemen, criminaliteit. Ik zie een stad, een stad zonder hart. En tegelijk weet ik dat ik van Rotterdam hou. Dit beeld scheppen maakt me altijd een klein beetje emotioneel. Ik gun mijn stad het beste: vrede, rust en dat mensen elkaar weer in de ogen durven kijken. En tegelijkertijd hoor ik weer dat lied wat de hele week terugkomt:

You're the God of this City
You're the King of these people
You're the Lord of this nation
You are...

You're the Light in this darkness
You're the Hope to the hopeless
You're the Peace to the restless
You are...

There is no one like our God
There is no one like our God

For greater things have yet to come
And greater things are still to be done in this City
Greater thing have yet to come
And greater things are still to be done in this City

God houdt van deze stad, met al haar probleempjes. God is in staat om mensen die vrede, die rust en dat gevoel van acceptatie te geven dat ze zo hard nodig hebben. En daar ging die workshop over. Hoe gaan we dit voor elkaar krijgen? Onze kerk wil graag een missionaire kerk zijn, maar hoe geven we dit handen en voeten?

Alex (de Braziliaanse worshipleader) stelde vier stappen voor:

Know your city
Ken jij je stad, weet je wie de mensen zijn die invloed hebben. Weet je welke problemen er heersen? Uit wat voor soort mensen bestaat de stat eigenlijk? Jong, oud, man, vrouw? Wat zijn de subculturen?

Al deze kennis levert je een goede basis op om te vertrekken. Je praat immers met een volwassen man anders dan met een jong meisje.

Understand the people
Wat houdt de mensen eigenlijk bezig? Wat is het dat ze missen, dat ze slapeloze nachten bezorgen? Waar zijn ze gelukkig mee? Waarom doen ze wat ze doen?

Het spreekt voor zich wat voor enorme kennisbron dit kan opleveren. Ook kan dit je bron van kracht zijn. Als je de zorgen van mensen ziet, ziet wat ze gelukkig maakt, kan dit een enorme bron van motivatie zijn!

Love the place
Als je niet van onze stad houdt, vertrek dan alsjeblieft! Ik hou van mijn stad. Ik wil graag wat voor deze stad doen. Als je geen warme gevoelens voor je stad koestert heeft het geen zin om je in te zetten. Je raakt dan uitgeblust en demotiveert anderen!

Als je wilt dienen, doe dat op de plaats waar jij genegenheid bij voelt! Dat maakt dat je je volledig kan inzetten, dat je gepassioneerd bent en dat je veel oprechter overkomt!

Focus
Zoals Alex het zegt:

Think BIG, start small

Je kunt niet alles bereiken. Je moet dromen. Droom van de stad zoals jij haar wilt zien. Droom van dat wat je wilt bereiken. Durf te dromen!

Maar maak het vervolgens bereikbaar. Een grote droom is een fantastische bron van inspiratie, maar is niet direct haalbaar. Durf de eerste stap te zetten om je droom te verwezenlijken.

En zet dit stapje. Begin met een gesprek, begin met een daad. Maar begin! Ga niet eindeloos malen over hoe
je het begin moet aanpakken. GA! Doe! Er zijn genoeg mensen die je willen helpen. Zodra mensen zien wat je doet en dat het aanslaat, zullen ze gemotiveerd raken om mee te doen. En dan groeit je concept vanzelf. En als anderen het "stelen", wees dan niet boos, maar blij. Het draagt bij aan je groei. En als anderen "jouw" concept verbeteren, "steel" het dan terug en ga ervoor!



Daarnaast was het ontzettend gaaf om veel mensen van de hele wereld te ontmoeten! Er waren veel inspirerende mensen bij, mensen met leuke ideeën, mensen met andere achtergronden. Het was gewoon heel leuk om anderen te ontmoeten. Ze hebben me zelfs aan facebook gekregen (ik moet toch contact met ze houden).

Al met al was het een geweldige ervaring en zou ik iedereen willen aanraden, als het ooit op je pad komt, om zo´n soort event bij te wonen. Het is geweldig!

Bedankt voor al jullie support, meeleven en leuke reacties!

Een zegengroet,
Rik

De laatste dagen in Bangkok

Daar ben ik weer, the adventurer, zoals ik hier bekend sta...

Gisteren, maandag, was het weer en dag dat ik zelf wat mocht bedenken. Ik ging naar Chinatown (een ontzettend leuk deel van Bangkok), het is inderdaad echt net een stukje China. De Chinezen zijn ooit naar Bangkok gekomen en een deel daarvan is nooit teruggegaan en wat er nu te zien is, is de wijk van de nakomelingen. Het zijn echte Thais-Chinezen (dus Chinees eten te koop op iedere hoek van de straat), open restaurants waar je de vis zelf kunt aanwijzen die dan ter plekke wordt onthoofd...

Vanuit Chinatown heb ik een fietstocht gemaakt met Co van Kessel. Het is een aanrader. We waren met 11 man (waarvan 2 gids), allemaal Nederlands dan wel Vlaams dus de voertaal werd Nederlands. We hebben een flinke fietstocht gemaakt die begon in de drukke straatjes en steegjes van Chinatown (letterlijk door keukens, wasserettes en autoworkshops heen rijden is toch een nieuwe ervaring. Ook reden we door rustige delen van Bangkok en hebben we pandan-velden gezien (dat zijn typische Thaise plantages, de pandanbladeren worden ook wel thais vanille genoemd). En dat al gecombineerd met een gave tocht in een Longboat maakte een geweldige middag. Het feit dat de fietsen bijna overboord lagen kon de pret niet drukken...

Op de terugweg was mijn taxichauffeur niet de meest doortastende (als je begrijpt wat ik bedoel). Na een klein uurtje filerijden en een aantal straten gezien te hebben die eigenlijk veel verder Noord liggen, kwam ik dan eindelijk aan bij het hotel. Sjacharijnig en 150 Baht armer (normaal kost dit ritje 65, dus ik ben voor maar liefst 2 euro opgelicht...).

Vandaag ben ik wederom rustig begonnen en heb ik mijn  kookworkshop bezocht. Na de ervaringen van gisteren heb ik besloten dat ik taxi's haat. Vanochtend begon dus met een wandeling van een uur naar de metro. Met Google Maps als richtinggevend middel is dat prima te doen. Ruim op tijd kwam ik dan ook aan bij de kookworkshop, waar ik ontzettend lekker, echt Thais gegeten (en gekookt heb). We hebben soep gemaakt van kokosnootmelk en kip, wat fishcake, een salade, een gerecht met kip en cashewnoten, een echte thaise red curry en als heerlijk desert banana in coconutmilk... Ontzettend lekker en het herhalen waard (mits ik bij de toko de juiste dingen kan vinden).

Morgen sta ik rustig op, neem ik een ontbijt en daarna pak ik mijn koffer om richting het vliegveld te vertrekken. Overmorgen hoop ik rond deze tijd (het is hier nu 19.58) al ruim weer lekker aan boord te zitten...

Ik hou jullie op de hoogte en zal binnenkort nog wat foto's posten.

Third Wave, waar het allemaal om begon

Op dinsdag begon het dan echt. Het is een geweldige week geweest. Meer dan tweehonderd deelnemers, meer dan 30 nationaliteiten (ik zal het eens navragen hoeveel het er zijn) van all over the World. Mensen uit Haïti, Brazilië, Mexico, de USA, Africa, Rusland, het Midden Oosten, Australie, Indonesië, de Filipijnen, India, Japan, en niet te vergeten ons eigen field, Duitsland, Engeland, Schotland en zelfs één iemand uit Nederland (tja, ik was de enige...). En ik ben nog vele landen vergeten.

Het was een week vol met ontmoetingen. We hebben diensten gehad, in vele talen gezongen en gebeden. Ze hebben een geweldige band opgezet. Alleen de band bestaat al uit 7 nationaliteiten, maar ze geven een geweldig vet geluid. Daarnaast hebben we regionale meetings gehad, waarbij we elkaar wat beter hebben leren kennen. En nu weet ik, bij Eurazië hoort eten... Chocola, ijs, gewoon zoetigheid, het maakt niet uit, maar het is er, in overvloed. Ook heb ik een inspirerende workshop bijgewoond, gegeven door een zeer gedreven Braziliaan (gewoon op crocs, dat was dan minder XD)... 

Het is hier echt fantastisch. Zo hebben we drie plenaire dagen in het hotel gehad. Op Vrijdag zijn we erop uitgetrokken voor wat cultuur. 's Morgens hebben we buiten Bangkok een tempel bezocht. Er was op dat moment een soort dienst aan de gang. In het Thais gingen er wat woorden rond en alle aanwezigen boden een groot stuk oranje linnen aan Boeddha aan, waarna dit op de grote Boeddha gegooid werd (dat beeld was enkele tientallen meters hoog) en hij zo uiteindelijk bekleed werd met de kleden van zijn volk... Heel indrukwekkend om mee te maken. Vervolgens werd er gewijd water rondgegooid, ik moest nadien even mijn bril oppoetsen...

Daarna zijn we gegaan naar een plaats waar we Thaise mensen hun eigen handarbeid konden zien verrichten. Het was een mooi groen en koel park (met lekker ijs...) waar we gezien hebben hoe bamboe tot hoeden gevlochten werd, van glazen staafjes drakenschepen gevormd worden en hoe zilversmeden te werk gaan. Het was gaaf... Zeker in combinatie met de natuur.

's Avonds hadden we daar een diner met een Thaise show. Veel dans, muziek en zwaardvechters... Als het donker is vliegen er dan letterlijk de vonken van af!

Gisteren, zaterdag dus, hebben we wat werk verricht. Een community site had flink hulp nodig en daarnaast is er een groep geweest naar een door de overstroming getroffen plaats. We hebben er gesjouwd, geverfd, opgeruimd en contact gehad met de locals... Het was heel bijzonder, en ons bezoek werd gewaardeerd. In de avond zijn we naar een van de church plants geweest, het was een kerk voor de kinderen. Onder het mom van Kinderen zijn de toekomst van nu. Het was groot feest en flink dollen met de kinderen, achteraf was ik dan ook uitgeput... Maar ze vonden het geweldig (ik heb donker haar, een witte huid, scherpe blauwe ogen en een bril, wie weet op wie ik leek mag het zeggen...). We hebben gelachen, gerend, gefietst, gevoetbald en gegeten. Het was de moeite waard.

Vandaag hebben we onze laatste dag met ontmoeting en diensten, daarna komen er voor mij nog twee toeristische dagen. Ik hou jullie op de hoogte. Het plan is om morgen de fiets te pakken en overmorgen een wat les te nemen in de kunst van het bereiden van Thais eten...

Groeten van hier en tot gauw!

Over parken, Riverside en een maal

Gisterochtend werd ik vroeg wakker. De verkoudheid uit Nederland had een greep op mijn neus genomen... Dus mijn nacht was niet zoals ik het gehoopt had, maar ja.

Na een stevig ontbijt kwam de Lonely Planet weer op tafel om te kijken wat ik nu ga doen. Een bezoek aan een van de grootste parken van Bangkok leek me gaaf (ik blijf van de natuur hier houden) om dan door te gaan naar de Riverside district en als er nog tijd over was een kleine wandeling door Chinatown.

Bij het park aangekomen werd het al lekker warm. In de warmte liep ik tussen fantastische bomen, planten en bloemen.

Toen kwam er ineens een Thaise man op mij afgelopen. Ik denk, wat is er nu weer aan de hand? Hij gebaard driftig naar de overkant en is uiterst enthousiast. Daar bleek een soort leguaan te liggen en niet alleen daar, maar eigenlijk door heel het park...Gewoon op de waterkant of zwemmend door het water.

Na wat foto's gemaakt te hebben nam ik afscheid van de Thai. Hij zei doewj (hij wist dat ik uit Nederland kwam).

Het was een fantastisch park, veel water, veel groen, bijzondere bomen, dus ik heb er zeker een uur rondgestruind. Daarna werd het tijd om een aantal typische thaise huizen in museumvorm te bekijken. Een mooie wandeling later en ik was er. Een schitterende tuin, en daar tussen al het weelderige groen prijkte daar enkele teakhouten huisjes. En op de poort een trots plaatje. Ze waren gesloten in verband met New Year's day en zelfs nog wat langer. Vandaag zijn ze weer open, maar ja, dat is te laat.

Dus na de mooie wandeling en de kleine teleurstelling (die ik niet had willen missen omdat de wandeling erheen al de moeite waard was) kwam ik aan bij de Skytrain richting de Riverside. Een interessant stuk van Bangkok met veel hotels, veel rijkdom, veel kleermakers én kleine steegjes en straatjes. Zoals gewoonlijk wist de Lonely Planet daar een supercombi van te maken. Inclusief tip voor een goede, goedkope lunch.

Ik zag er een aantal kerken (zelfs één met een kerststal buiten), vervallen en verlaten gebouwen, schitterende hotels, mooie tuinen, leuke stukjes van de rivier, grappige lokale vismarkten en al wat meer...

Een lekkere struindag dus. Ik moest op tijd in het hotel terug zijn in verband met het gezamenlijke diner, de officiële opening. Het was gezellig en ik heb er een aantal oude bekenden van onze kerk ontmoet. Dus als ik terug ben zal ik ten minste één groet moeten overbrengen... Na het eten hebben we een heel bekend lied gezongen. Het is een lied dat over de hele wereld gaat en waarmee heel veel mensen zich en hun stad identificeren. Het lied God of this City. Het is heel bijzonder om te bedenken dat dit lied gaat over Bangkok. Een stad waar minder dan 1 % van de mensen Christen is en dan wordt er zo'n lied geschreven.

Ook hebben we een aantal meer en minder traditionele dansen van de lokale kinderen mogen aanschouwen. Het was mooi, soms wat vermakelijk en geweldig. Al met al een goede avond dus.

Nadien heb ik mijn roommate ontmoet, een gezellige Engelsman, met wie de gesprekken redelijk snel richting politiek gingen...

Vandaag is mijn verkoudheid wonder boven wonder een stuk geluwd, heb ik een goed ontbijt gehad en gaat de conferentie echt beginnen...

Ik hou jullie zeker op de hoogte, maar deze week zal ik minder frequent en uitgebreid posten, dus wees niet gelijk bang als je niets hoort...

Groetjes en veel fun in Holland!

De echte touristische highlights

Vandaag zal ik maar weer eens mijn blogje bijwerken. Ik was gebleven bij de jaarwisseling en mijn wandeling noord van Siam.

Wel over de jaarwisseling kan ik kort zijn: it was quite disappointing. Alle mooie dingen waren toch echt downtown. En daar zijn hoge gebouwen, dus op een grote afstand is de 10e verdieping niet hoog genoeg. Maar eigenlijk was het een prima jaarwisseling. Gewoon lekker rustig, wat banaantjes erbij en een stop die er voor 5 minuten uit knalt, dus... Ik moet zeggen dat ik niet zo veel heb met feestdagen, dus oud en nieuw is net als sinterklaas en kerst voorbij gevlogen eer ik het door had.

Gisteren ben ik met een groep er op uit getrokken. Een gemeleerd gezelschap, Jo, Brian, Mark (een Amerikaan), een in Amerika wonend half braziliaans half mexicaans echpaar en twee Koreaanse vrouwen. Allereerst zijn we naar een markt geweest. Tot ik er was, had ik daar weinig trek in (op zo'n reis ben ik liever op mezelf...) Maar toen ik er eenmaal was wist ik dat ik het niet had willen missen. Het was een enorme markt waarop alles wat je maar kunt bedenken, te koop is. Muziekinstrumenten, Meubulair, Eten, Planten, Electronica (zoals Mark zei: pre-WWII), en nog van alles meer. Alleen de levende slangen uit de Lonely Planet waren onvindbaar...Na nog enige tijd in het nabijgelegen park gebivakeerd te hebben zijn we richting de tempel gegaan die toch al op mijn lijstje stond. Een boedhistische tempel met Europese invloeden (zoals marmer en de bouwstijl).

Het was het eerste echt grote religieuze bouwwerk dat ik mocht aanschouwen. Want dat is het, quite impressing. Ze zijn echt goed in het ontwerpen en bouwen. Ook zie ik een enorme voorliefde voor bloemen. Ze offeren bloemen en de meeste gekleurde motieven worden ingekleurd met bloemen... En dat is gaaf.

Na nog wat gelopen en gezeten te hebben kwam de truuk om rond vijf uur een taxi te vinden. Geen die op de meter wilde rijden, allen die ons af wilde zetten. Na een lange tijd van wachten hebben we dan maar een túk-túk genomen. Ze zijn klein, lawaaierig, duur, langzaam, maar wel heel cool. Het was de eerste en laatste rit (hoop ik), maar ik het het niet willen missen.

's Avonds hebben we gegeten bij de locale thai, prima eten voor weinig geld (zo'n 2,5 euro per persoon). En het zag er heel tof uit. Ik heb genoten en de meeste hebben genoten om mij te zien genieten... Het waren (als ik de kaart begrepen heb) noedels met garnalen, wat groenten en dat al ingepakt in een soort netje van ei. Of zoals de vrouwen het noemen a bird's nest...

Na een heerlijke nachtrust werd ik wakker met een souvenier uit Nederland, een verstopte neus. Ik was namelijk weggegaan met een opkomende verkoudheid. De kou is eruit, maar nu mijn neus nog...

Met een verrukkelijk pittig thais ontbijt achter de kiezen vertrok ik vanochtend vroeg alleen om op zoek te gaan naar een boottocht over de kanalen van the Venice of the East. Iemand in het hotel vertelde mij dat ik naar National Stadium moest gaan en dan gewoon de weg uit moest lopen. Ik denk dat we elkaar verkeerd begrepen hebben want na een ruim uur had ik een beetje water gezien maar geen enkele boot. Ik besloot de tour dan ook te skippen en gelijk door te gaan naar mijn wandeling door het beroemdste gebied van Bangkok met de Grand Palace en de Wat Pho (een enorm grote, lange, liggende Boeddha in een zeer indrukwekkende tempel). En omdat de taxichauffeur mijn beginpunt niet kon begrijpen heb ik hem maar naar Wat Pho gestuurd (min of meer het eindpunt van de wandeling). Dus ook mijn wandeling lag aan diggelen.

Niet dat het erg was, want Wat Pho was indrukwekkend groot. Ik moet zeggen dat het qua beeldhouwwerkkwaliteit nu niet echt is om over naar huis te schrijven. Oké het was symetrisch, maar dan ook wel heel symmetrisch... Maar de bouwstijl van de tempels zelf is prachtig evenals de bloemen, de bomen, de pilaren en al wat ze daar nog meer hebben...

Daarna nam ik de ferry voor wel 3 baht (dat is zo'n 7,5 eurocent) richting Wat Arun. De tempel van de zonsondergang. Ik had geen zin om te wachten tot zes uur, dus het werd een bezoek rond 2 uur... Menig vrouw en kind had moeite om deze te beklimmen, maar ik vond het een stuk minder stijl en tricky dan mijn maststeps. Het uitzicht loonde ook nog eens. Vanaf boven had ik een schitterend uitzicht over de rivier en de rest van het tempelcomplex. Wederom een tempel met een eigen karakter, heel indrukwekkend. Zeker als je bedenkt dat al die kleine kleurende bloemtjes handgemaakt moeten zijn (dat denk ik ten minste...).

Omdat ik de rij voor de ferry beu was heb ik besloten een privé-boot te regelen. Ik nam een longboat (zo een als James Bond schijnt te hebben genomen in een van zijn films), een soort gondel met de motor van een pick-up. Het was erg gaaf. Na een rondje van een uur (of in mijn geval wat langer, mijn skipper was wat bang voor golven, in mijn opinie heb je daar in plane weinig last meer van, maar ja) kwam ik weer aan bij Wat Pho voor de wandeling.

Weer schoot deze in het honderd aangezien ik een deel van de kaart van de Lonely Planet niet begreep, maar niettemin was het fantastisch. Ik heb heerlijke lokale noedelsoep gegeten (en ja ik heb gekeken hoe ze het maken, dus iedereen die mij tegenkomt als ik terugkom kan zich voorbereiden op wat noedelsoep...) met stokjes en zo'n gekke chineese lepel. Het koste wat handjes en voetjes om duidelijk te maken wat ik wilde, maar het wierp de vruchten af.

Ik besloot om toe nog een oliebol te eten (ik kwam ze tegen en tja, ik had ze nog niet gehad) en ze smaakten min of meer zo als thuis, al miste ik de poedersuiker...

Versterkt kwam ik aan bij de Wat Phra Kaew, op het complex van de Grand Palace. Een enorme tempel, met vele tierlantijnen, bloemen, een hele grote troon én een mini Boeddha van edelsteen. Het was een interessante combinatie... Helaas mocht ik er geen foto's maken.

De tocht door de Grand Palace was ook fantastisch indrukwekkend. De koning heeft niet alleen liefde en respect van het volk, maar volgens mij ook van zichzelf. Daar is de Groene Draec niets bij...

Tja, erg mooi, maar op de terugweg, nog door enkele parken en zeer leuke kleine lokale straatjes zette het me aan het denken. In het verlengde van het boek van Henk de Velde. Waar gaat het leven om. Ik meende altijd dat het Boeddhisme draaide om de gulden middenweg, om matigheid. Maar als duizenden mensen trekken naar enorme tempels met enorme gouden beelden en daar alleen met gesloten ogen en hele bloempotten (ja dat was het soms letterlijk) boven de hoofden durven komen, is dan je voorbeeld een gematigd persoon?

Als koning is het goed om je zo over je mensen te verheffen en zo'n enorm veel macht, rijkdom, pracht en praal ten toon te spreiden. Is het goed om door middel van strenge wetgeving respect af te dwingen?

Op mijn weg terug kwam ik door mooie, gewone parken. Ik liep langs gezelligde kades van de Khlongs (de kanaaltjes) waar alleen locals komen. Dat was voor mij het echte Bangkok, dat was wat mij het meeste aansprak. Ik moest er denken aan hoe wij als mensen zijn. Gaan we voor geld, gaan we voor rijkdom, willen we de aarde uitputten, willen we status? Of willen we gelukkig zijn, zoals die mensen daar aan de Khlong met een sateetje bij een zonnetje? Wat is de zin van het leven? Beseffen we dat het leven op aarde tijdelijk is en dat de natuur een enorme kracht heeft? Het zet me aan het denken zo aan het begin van een conferentie over Christen zijn, over het inspireren van anderen voor het geloof?

Vele van de mensen hier zijn kinderen van dominee's of van zendelingen. Velen zijn geemigreerd omdat ze Gods stem hebben horen roepen. Ik zelf raak er meer en meer van overtuigd dat ik op de goede plek zit met mijn studie. Dat ik gelukkig ben met mijn lieve Sanne, dat ik gelukkig ben met mijn ouders. Ik hou van de weinige ruimte aan boord. Ik hou van de kou die het soms met zich meebrengt, van de sfeer, van het leven in de haven. Maar ik weet ook dat ik in de kille, harde zakenwereld anders wil zijn. Dat ik er die matigheid wil brengen die mensen zo hard nodig hebben. En dat hoeft niet per se gelijk het christendom te zijn. Laat het maar gewoon zijn wie ik ben. We doen de dingen voor elkaar, we geven om elkaar. Geld is geen doel, het is een middel om mensen gelukkig mee te maken.

Zo dat was een hoop. Wel, ik had mijn wandeling (nog groter dan die van vanochtend) afgerond, een metro gepakt en de taxi betaald en toen kwam ik in het hotel. Ik scheen er verbrand uit te zien... En met een glimlach adviseerde ze (de braziliaans-amerikaanse vrouw) mij om een koele douche te nemen. Dat werd een flinke duik het zwembad, gevolgd door een goed thais maal. Ik heb wederom de tafel op z'n kop gezet. Men vond een bepaalde curry toch ietwat scherp, dus nadat de hele mannelijke helft van de tafel deze geprobeerd heeft besloot ik te kijken of ik mijn laatste trek kon stillen. Het bleek zo te zijn. En het was nog lekker ook. Stevige stukjes rode pepers gewokt tussen een keur van groenten. De keuken blijft me inspireren...

Na het stevige ijsje ben ik terug in het hotel en heb enige tijd in dit blogje gestoken. Ik denk dat ik zo maar eens me onder de mensen meng en dan een duik in mijn bed neem...

Morgen begint de conferentie, dat wil zeggen, morgen komt een groot deel aan, krijgen we 100 baht voor de lunch en hebben we een plenair diner. Dus ik moet wederom bedenken wat ik ga doen... Volgende week zit in ieder geval een flinke fietstocht in het programma (yes I am proud te be Dutch)

Een dag van tegenstellingen

Vandaag was de eerste echte dag in Bangkok. Het was een dag vol tegenstellingen mag ik wel zeggen.

Na al de perikelen rondom mijn "wake-up call" heb ik het ontbijt maar eens opgezocht. Eieren, ham, toast, fruit in overvloed en warme melk met chocoladecornflakes (en dat is een aanrader om de melk te warmen alvorens er cornflakes bij te stoppen). Al met al genoeg om een dag op te teren.

In de lobby (de enige plaats waar de hotspot het doet) kwam ik Jo weer tegen, hij vertelde mij dat hij ging wachten op de anderen, niet van plan was de stad in te gaan en voorlopig nog niet wist wat hij met oudejaarsavond wilde gaan doen. Ik had het plan om hier een week te gaan passagieren (encyclo: Ter ontspanning de wal opgaan) en daarmee zeker niet hele dagen in een hotel te zitten. Dus ik trok alleen de stad in. Vandaag werd het Siam (een van de drukkere gebieden van Bangkok waar het goed shoppen is met daartussen leuke, authentiekere stukken). Gewoon omdat het kan zou een goede vriend zeggen. Ik wilde een middagje de stad verkennen en dit lag dichtbij.

Met de taxi naar de metro en met de metro naar Siam is het idee. En het werkt nog ook. Ik moet zeggen ik krijg langzaamaan meer vertrouwen in de lokale taxichauffeurs. Daar aangekomen begon mijn wandeling vol tegenstellingen. Het ene moment loop ik in een enorm drukke straat en het andere moment draai ik een zijstraat in waar ik ineens een rustig park tegenkom. De ene plaats is een toeristische trekpleister en de andere plaats een soort uitgestorven village met kleine rustige steegjes waar alleen de mensen zijn die daar wonen.

Zo bezocht ik het huis van Jim Thomson. Een in Thailand gesettelde Amerikaan die onder de indruk was van het Thaise zeide en een exportbedrijf heeft opgezet om dit voor het eerst te vermarkten. Hij was eveneens architect en heeft zijn huis samengesteld uit 6 kleinere authentieke Thaise huisjes. Het was een fantastisch gezicht. Als zeiler voelde ik me wel thuis tussen zoveel teakhout... Als grappig detail: alle deuren hadden hoge drempels (ongeveer 20 cm). Dit was om te zorgen dat de kruipende kinderen niet uit de kamer konden ontsnappen. En daarnaast kunnen boze geesten zich alleen over de grond voortbewegen.

Daarna liep ik, op advies van de Lonely Planet, richting het water om onder het genot van een curry te genieten van het beeld van de snelle boten en het leuke lokale gezicht (inclusief buitenhangende was). Zo rond 2 uur is dat een welkome pauze, zeker als deze inclusief gekoeld flesje Coca Cola slechts €1,5 kost.

Ook bezocht ik een heel klein gebiedje waar de "fabriek" van Jim Thomson gevestigd was. Allemaal kleine ambachtelijke zijdewevers die wonen in kleine huisjes, helemaal open. Ze wonen in een community waar men gewoon als het ware op straat leeft. Het was er erg gezellig en ik heb er een leuke tros bananen op de kop getikt. Van die kleine banaantjes (die zijn ongeveer twee keer zo zoet als een gewone banaan en daarmee drie keer zo lekker...) zijn super snacks voor onderweg.

Verder bezocht ik wat publieke trekpleisters en monumenten, wel interessant of leuk om te zien, maar niet heel bijzonder. Het is meer de sfeer die mij geintrigeerd heeft. Al kwam ik er wel een (lokale) teleurstelling tegen. Het "Victory Monument", een hoge obelisk zoals ze die in Rome hebben, maar dan minder mooi, is namelijk geplaatst in 1941 om te vieren dat Thaise mensen, samen met de Japanners, een deel van Indo-China weer terug kregen, helaas moest dit, na de val van Japan (1945), weer worden ingeleverd. Toch staat het Victory Monument nog fier te prijken...

Toen ben ik rustig terug gewandeld, waarna ik een duik in het zwembad genomen heb. Dat is toch wel erg lekker na zo'n wandeling. In de lobby kwam ik Jo weer tegen, met een aantal mensen van de organisatie. Onder wie Brian uit Japan. Samen liepen we buiten wat rond om een hapje te eten (dat kan hier echt overal). Toen hij hoorde dat ik nog nooit Sushi gegeten had heeft hij me meegenomen om me dat voor te schotelen. En eerlijk is eerlijk, ik moet zeggen dat ik dat vaker ga doen.

Vandaag las ik weer verder in het boek van Henk de Velde (http://www.henkdevelde.nl/), een inspirerend zeeman. Hij heeft me een aantal filosofische lessen geleerd waar ik nog eens flink op ga kauwen. Wat is de zin van het leven? Wat jagen we na? Wat is de rol van de mens? En wat van de natuur? Ik zou zeggen, blijf vooral lezen, misschien ga ik het begrijpen...

Ik zit nu lekker in mijn kamer te wachten dat het twaalf uur is, in de hoop wat mooie plaatjes te zien (ik zit immers op de tiende verdieping). Dus voor iedereen: alvast gelukkig nieuwjaar vanuit de toekomst!

Over bureaucratie en roze sporttaxi’s

Nadat ik gistermiddag nog een dutje gedaan had, kon ik eindelijk aan boord van het vliegtuig. Naast mij zat een gezellige Taiwanees die na enige tijd mijn accentvol Engels helemaal begreep. Samen verwonderden wij (ik iets meer dan hij) ons over de enorme hoeveelheid rijstvelden (rijst groeit onder water in een veld) die in en om Bangkok aanwezig zijn. Helaas heb ik daar geen foto van omdat toen de landing al was ingezet… Hier was nog duidelijk te zien dat Bangkok last heeft gehad van veel te veel water. De velden stonden te ver onder en de paden waren erg smal, al gaf het gave beelden op, losse watervelden zover als het oog rijkt…

Ook op zee stonden enorme velden. Langwerpige strepen in een waaiervorm op het water. Ik kon ze niet thuisbrengen. Lo zei mij dat dit een soort oesterfarms zijn. Dus zoals wij enorme hoeveelheden mosselen kweken in de Oosterschelde zo worden hier oesters en andere zeevruchten gekweekt.

Na een zeer voorspoedige landing (een stuk beter dan op Hong Kong) was het heel snel het vest uit. De temperatuur lag boven de 30 graden. Dus in een polo en met een veel dikkere rugzak vertrok ik richting de immigratie en bagage. Wat ik daar aantrof… Een enorme hal met daarin een rij hokjes met ambtenaren. Na een uur in de rij gestaan te hebben werd mijn paspoort gecontroleerd, mijn volledige immigration form doorgelicht en overgetypt nog een paar foto’s gemaakt (waarvan ik denk dat alleen mijn hals erop staat, ik ben namelijk vrij lang voor de begrippen hier) en dan moest ik nog even wachten om daarna weer door te kunnen. Gewapend met een stempel in mijn paspoort kon ik door naar mijn koffer. Omdat dat alles zo lang geduurd had stond deze al klaar naast de bagage band (ik had hem van te voren al gespot).

Over de taxi naar het hotel moet ik niet te veel zeggen. Ik zou dan niet meer geloofwaardig zijn. Ik kreeg een roze Toyota Corolla toegewezen, met spoiler en heel veel franjes, binnen en buiten. De beste man verzekerde mij dat hij het Town in Town Hotel kon vinden. Af en toe op de kaart meelezend kreeg ik ook de indruk dat dat nog zou lukken ook (tenzij we klem kwamen te zitten tussen twee auto’s, ze rijden hier met zes auto’s op vier banen). Heel triomfantelijk zei mijn taxichauffeur dat we er waren. Eén blik op het hotel was genoeg om te weten dat het niet zo was. Letter voor letter vergeleek de taxi chauffeur de woorden Town in Town Hotel met SC City Hotel, om vervolgens naar binnen te gaan en te vragen hoe nu verder. Tien minuten later was het dan ook daadwerkelijk gelukt. Na een uur en 450 baht armer (zo’n 11,25 euro) kon ik direct inchecken, douchen, een kop thee drinken en in slaap vallen.

Vanochtend werd ik rond 9 uur wakker, de telefoon ging. Mijn buurman, Jo, belde mij op om te zeggen dat hij ook van Third Wave was en hij vroeg hoe het met mij was. Snel schoot ik een broek aan en liep ik naar de kamer ernaast. Hij was ook gisteren aangekomen en wel opgehaald van het vliegveld. Er schijnt een grapjurk te zijn geweest die heeft gezegd dat ik “me wel zou redden”. Ik ben heel benieuwd. Ja uiteindelijk lukt het me wel, maar ik had een lift door iemand die de weg weet wel weten te waarderen.

Vandaag ga ik maar eens een verkennend rondje door de stad maken en kijken hoe ik oud en nieuw wil gaan vieren…

Het uitzicht vanaf mijn kamer