Over bureaucratie en roze sporttaxi’s

Nadat ik gistermiddag nog een dutje gedaan had, kon ik eindelijk aan boord van het vliegtuig. Naast mij zat een gezellige Taiwanees die na enige tijd mijn accentvol Engels helemaal begreep. Samen verwonderden wij (ik iets meer dan hij) ons over de enorme hoeveelheid rijstvelden (rijst groeit onder water in een veld) die in en om Bangkok aanwezig zijn. Helaas heb ik daar geen foto van omdat toen de landing al was ingezet… Hier was nog duidelijk te zien dat Bangkok last heeft gehad van veel te veel water. De velden stonden te ver onder en de paden waren erg smal, al gaf het gave beelden op, losse watervelden zover als het oog rijkt…

Ook op zee stonden enorme velden. Langwerpige strepen in een waaiervorm op het water. Ik kon ze niet thuisbrengen. Lo zei mij dat dit een soort oesterfarms zijn. Dus zoals wij enorme hoeveelheden mosselen kweken in de Oosterschelde zo worden hier oesters en andere zeevruchten gekweekt.

Na een zeer voorspoedige landing (een stuk beter dan op Hong Kong) was het heel snel het vest uit. De temperatuur lag boven de 30 graden. Dus in een polo en met een veel dikkere rugzak vertrok ik richting de immigratie en bagage. Wat ik daar aantrof… Een enorme hal met daarin een rij hokjes met ambtenaren. Na een uur in de rij gestaan te hebben werd mijn paspoort gecontroleerd, mijn volledige immigration form doorgelicht en overgetypt nog een paar foto’s gemaakt (waarvan ik denk dat alleen mijn hals erop staat, ik ben namelijk vrij lang voor de begrippen hier) en dan moest ik nog even wachten om daarna weer door te kunnen. Gewapend met een stempel in mijn paspoort kon ik door naar mijn koffer. Omdat dat alles zo lang geduurd had stond deze al klaar naast de bagage band (ik had hem van te voren al gespot).

Over de taxi naar het hotel moet ik niet te veel zeggen. Ik zou dan niet meer geloofwaardig zijn. Ik kreeg een roze Toyota Corolla toegewezen, met spoiler en heel veel franjes, binnen en buiten. De beste man verzekerde mij dat hij het Town in Town Hotel kon vinden. Af en toe op de kaart meelezend kreeg ik ook de indruk dat dat nog zou lukken ook (tenzij we klem kwamen te zitten tussen twee auto’s, ze rijden hier met zes auto’s op vier banen). Heel triomfantelijk zei mijn taxichauffeur dat we er waren. Eén blik op het hotel was genoeg om te weten dat het niet zo was. Letter voor letter vergeleek de taxi chauffeur de woorden Town in Town Hotel met SC City Hotel, om vervolgens naar binnen te gaan en te vragen hoe nu verder. Tien minuten later was het dan ook daadwerkelijk gelukt. Na een uur en 450 baht armer (zo’n 11,25 euro) kon ik direct inchecken, douchen, een kop thee drinken en in slaap vallen.

Vanochtend werd ik rond 9 uur wakker, de telefoon ging. Mijn buurman, Jo, belde mij op om te zeggen dat hij ook van Third Wave was en hij vroeg hoe het met mij was. Snel schoot ik een broek aan en liep ik naar de kamer ernaast. Hij was ook gisteren aangekomen en wel opgehaald van het vliegveld. Er schijnt een grapjurk te zijn geweest die heeft gezegd dat ik “me wel zou redden”. Ik ben heel benieuwd. Ja uiteindelijk lukt het me wel, maar ik had een lift door iemand die de weg weet wel weten te waarderen.

Vandaag ga ik maar eens een verkennend rondje door de stad maken en kijken hoe ik oud en nieuw wil gaan vieren…

Het uitzicht vanaf mijn kamer