Wel over de jaarwisseling kan ik kort zijn: it was quite disappointing. Alle mooie dingen waren toch echt downtown. En daar zijn hoge gebouwen, dus op een grote afstand is de 10e verdieping niet hoog genoeg. Maar eigenlijk was het een prima jaarwisseling. Gewoon lekker rustig, wat banaantjes erbij en een stop die er voor 5 minuten uit knalt, dus... Ik moet zeggen dat ik niet zo veel heb met feestdagen, dus oud en nieuw is net als sinterklaas en kerst voorbij gevlogen eer ik het door had.
Gisteren ben ik met een groep er op uit getrokken. Een gemeleerd gezelschap, Jo, Brian, Mark (een Amerikaan), een in Amerika wonend half braziliaans half mexicaans echpaar en twee Koreaanse vrouwen. Allereerst zijn we naar een markt geweest. Tot ik er was, had ik daar weinig trek in (op zo'n reis ben ik liever op mezelf...) Maar toen ik er eenmaal was wist ik dat ik het niet had willen missen. Het was een enorme markt waarop alles wat je maar kunt bedenken, te koop is. Muziekinstrumenten, Meubulair, Eten, Planten, Electronica (zoals Mark zei: pre-WWII), en nog van alles meer. Alleen de levende slangen uit de Lonely Planet waren onvindbaar...Na nog enige tijd in het nabijgelegen park gebivakeerd te hebben zijn we richting de tempel gegaan die toch al op mijn lijstje stond. Een boedhistische tempel met Europese invloeden (zoals marmer en de bouwstijl).
Het was het eerste echt grote religieuze bouwwerk dat ik mocht aanschouwen. Want dat is het, quite impressing. Ze zijn echt goed in het ontwerpen en bouwen. Ook zie ik een enorme voorliefde voor bloemen. Ze offeren bloemen en de meeste gekleurde motieven worden ingekleurd met bloemen... En dat is gaaf.
Na nog wat gelopen en gezeten te hebben kwam de truuk om rond vijf uur een taxi te vinden. Geen die op de meter wilde rijden, allen die ons af wilde zetten. Na een lange tijd van wachten hebben we dan maar een túk-túk genomen. Ze zijn klein, lawaaierig, duur, langzaam, maar wel heel cool. Het was de eerste en laatste rit (hoop ik), maar ik het het niet willen missen.
's Avonds hebben we gegeten bij de locale thai, prima eten voor weinig geld (zo'n 2,5 euro per persoon). En het zag er heel tof uit. Ik heb genoten en de meeste hebben genoten om mij te zien genieten... Het waren (als ik de kaart begrepen heb) noedels met garnalen, wat groenten en dat al ingepakt in een soort netje van ei. Of zoals de vrouwen het noemen a bird's nest...
Na een heerlijke nachtrust werd ik wakker met een souvenier uit Nederland, een verstopte neus. Ik was namelijk weggegaan met een opkomende verkoudheid. De kou is eruit, maar nu mijn neus nog...
Met een verrukkelijk pittig thais ontbijt achter de kiezen vertrok ik vanochtend vroeg alleen om op zoek te gaan naar een boottocht over de kanalen van the Venice of the East. Iemand in het hotel vertelde mij dat ik naar National Stadium moest gaan en dan gewoon de weg uit moest lopen. Ik denk dat we elkaar verkeerd begrepen hebben want na een ruim uur had ik een beetje water gezien maar geen enkele boot. Ik besloot de tour dan ook te skippen en gelijk door te gaan naar mijn wandeling door het beroemdste gebied van Bangkok met de Grand Palace en de Wat Pho (een enorm grote, lange, liggende Boeddha in een zeer indrukwekkende tempel). En omdat de taxichauffeur mijn beginpunt niet kon begrijpen heb ik hem maar naar Wat Pho gestuurd (min of meer het eindpunt van de wandeling). Dus ook mijn wandeling lag aan diggelen.
Niet dat het erg was, want Wat Pho was indrukwekkend groot. Ik moet zeggen dat het qua beeldhouwwerkkwaliteit nu niet echt is om over naar huis te schrijven. Oké het was symetrisch, maar dan ook wel heel symmetrisch... Maar de bouwstijl van de tempels zelf is prachtig evenals de bloemen, de bomen, de pilaren en al wat ze daar nog meer hebben...
Daarna nam ik de ferry voor wel 3 baht (dat is zo'n 7,5 eurocent) richting Wat Arun. De tempel van de zonsondergang. Ik had geen zin om te wachten tot zes uur, dus het werd een bezoek rond 2 uur... Menig vrouw en kind had moeite om deze te beklimmen, maar ik vond het een stuk minder stijl en tricky dan mijn maststeps. Het uitzicht loonde ook nog eens. Vanaf boven had ik een schitterend uitzicht over de rivier en de rest van het tempelcomplex. Wederom een tempel met een eigen karakter, heel indrukwekkend. Zeker als je bedenkt dat al die kleine kleurende bloemtjes handgemaakt moeten zijn (dat denk ik ten minste...).
Omdat ik de rij voor de ferry beu was heb ik besloten een privé-boot te regelen. Ik nam een longboat (zo een als James Bond schijnt te hebben genomen in een van zijn films), een soort gondel met de motor van een pick-up. Het was erg gaaf. Na een rondje van een uur (of in mijn geval wat langer, mijn skipper was wat bang voor golven, in mijn opinie heb je daar in plane weinig last meer van, maar ja) kwam ik weer aan bij Wat Pho voor de wandeling.
Weer schoot deze in het honderd aangezien ik een deel van de kaart van de Lonely Planet niet begreep, maar niettemin was het fantastisch. Ik heb heerlijke lokale noedelsoep gegeten (en ja ik heb gekeken hoe ze het maken, dus iedereen die mij tegenkomt als ik terugkom kan zich voorbereiden op wat noedelsoep...) met stokjes en zo'n gekke chineese lepel. Het koste wat handjes en voetjes om duidelijk te maken wat ik wilde, maar het wierp de vruchten af.
Ik besloot om toe nog een oliebol te eten (ik kwam ze tegen en tja, ik had ze nog niet gehad) en ze smaakten min of meer zo als thuis, al miste ik de poedersuiker...
Versterkt kwam ik aan bij de Wat Phra Kaew, op het complex van de Grand Palace. Een enorme tempel, met vele tierlantijnen, bloemen, een hele grote troon én een mini Boeddha van edelsteen. Het was een interessante combinatie... Helaas mocht ik er geen foto's maken.
De tocht door de Grand Palace was ook fantastisch indrukwekkend. De koning heeft niet alleen liefde en respect van het volk, maar volgens mij ook van zichzelf. Daar is de Groene Draec niets bij...
Tja, erg mooi, maar op de terugweg, nog door enkele parken en zeer leuke kleine lokale straatjes zette het me aan het denken. In het verlengde van het boek van Henk de Velde. Waar gaat het leven om. Ik meende altijd dat het Boeddhisme draaide om de gulden middenweg, om matigheid. Maar als duizenden mensen trekken naar enorme tempels met enorme gouden beelden en daar alleen met gesloten ogen en hele bloempotten (ja dat was het soms letterlijk) boven de hoofden durven komen, is dan je voorbeeld een gematigd persoon?
Als koning is het goed om je zo over je mensen te verheffen en zo'n enorm veel macht, rijkdom, pracht en praal ten toon te spreiden. Is het goed om door middel van strenge wetgeving respect af te dwingen?
Op mijn weg terug kwam ik door mooie, gewone parken. Ik liep langs gezelligde kades van de Khlongs (de kanaaltjes) waar alleen locals komen. Dat was voor mij het echte Bangkok, dat was wat mij het meeste aansprak. Ik moest er denken aan hoe wij als mensen zijn. Gaan we voor geld, gaan we voor rijkdom, willen we de aarde uitputten, willen we status? Of willen we gelukkig zijn, zoals die mensen daar aan de Khlong met een sateetje bij een zonnetje? Wat is de zin van het leven? Beseffen we dat het leven op aarde tijdelijk is en dat de natuur een enorme kracht heeft? Het zet me aan het denken zo aan het begin van een conferentie over Christen zijn, over het inspireren van anderen voor het geloof?
Vele van de mensen hier zijn kinderen van dominee's of van zendelingen. Velen zijn geemigreerd omdat ze Gods stem hebben horen roepen. Ik zelf raak er meer en meer van overtuigd dat ik op de goede plek zit met mijn studie. Dat ik gelukkig ben met mijn lieve Sanne, dat ik gelukkig ben met mijn ouders. Ik hou van de weinige ruimte aan boord. Ik hou van de kou die het soms met zich meebrengt, van de sfeer, van het leven in de haven. Maar ik weet ook dat ik in de kille, harde zakenwereld anders wil zijn. Dat ik er die matigheid wil brengen die mensen zo hard nodig hebben. En dat hoeft niet per se gelijk het christendom te zijn. Laat het maar gewoon zijn wie ik ben. We doen de dingen voor elkaar, we geven om elkaar. Geld is geen doel, het is een middel om mensen gelukkig mee te maken.
Zo dat was een hoop. Wel, ik had mijn wandeling (nog groter dan die van vanochtend) afgerond, een metro gepakt en de taxi betaald en toen kwam ik in het hotel. Ik scheen er verbrand uit te zien... En met een glimlach adviseerde ze (de braziliaans-amerikaanse vrouw) mij om een koele douche te nemen. Dat werd een flinke duik het zwembad, gevolgd door een goed thais maal. Ik heb wederom de tafel op z'n kop gezet. Men vond een bepaalde curry toch ietwat scherp, dus nadat de hele mannelijke helft van de tafel deze geprobeerd heeft besloot ik te kijken of ik mijn laatste trek kon stillen. Het bleek zo te zijn. En het was nog lekker ook. Stevige stukjes rode pepers gewokt tussen een keur van groenten. De keuken blijft me inspireren...
Na het stevige ijsje ben ik terug in het hotel en heb enige tijd in dit blogje gestoken. Ik denk dat ik zo maar eens me onder de mensen meng en dan een duik in mijn bed neem...
Morgen begint de conferentie, dat wil zeggen, morgen komt een groot deel aan, krijgen we 100 baht voor de lunch en hebben we een plenair diner. Dus ik moet wederom bedenken wat ik ga doen... Volgende week zit in ieder geval een flinke fietstocht in het programma (yes I am proud te be Dutch)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten