Een dag van tegenstellingen

Vandaag was de eerste echte dag in Bangkok. Het was een dag vol tegenstellingen mag ik wel zeggen.

Na al de perikelen rondom mijn "wake-up call" heb ik het ontbijt maar eens opgezocht. Eieren, ham, toast, fruit in overvloed en warme melk met chocoladecornflakes (en dat is een aanrader om de melk te warmen alvorens er cornflakes bij te stoppen). Al met al genoeg om een dag op te teren.

In de lobby (de enige plaats waar de hotspot het doet) kwam ik Jo weer tegen, hij vertelde mij dat hij ging wachten op de anderen, niet van plan was de stad in te gaan en voorlopig nog niet wist wat hij met oudejaarsavond wilde gaan doen. Ik had het plan om hier een week te gaan passagieren (encyclo: Ter ontspanning de wal opgaan) en daarmee zeker niet hele dagen in een hotel te zitten. Dus ik trok alleen de stad in. Vandaag werd het Siam (een van de drukkere gebieden van Bangkok waar het goed shoppen is met daartussen leuke, authentiekere stukken). Gewoon omdat het kan zou een goede vriend zeggen. Ik wilde een middagje de stad verkennen en dit lag dichtbij.

Met de taxi naar de metro en met de metro naar Siam is het idee. En het werkt nog ook. Ik moet zeggen ik krijg langzaamaan meer vertrouwen in de lokale taxichauffeurs. Daar aangekomen begon mijn wandeling vol tegenstellingen. Het ene moment loop ik in een enorm drukke straat en het andere moment draai ik een zijstraat in waar ik ineens een rustig park tegenkom. De ene plaats is een toeristische trekpleister en de andere plaats een soort uitgestorven village met kleine rustige steegjes waar alleen de mensen zijn die daar wonen.

Zo bezocht ik het huis van Jim Thomson. Een in Thailand gesettelde Amerikaan die onder de indruk was van het Thaise zeide en een exportbedrijf heeft opgezet om dit voor het eerst te vermarkten. Hij was eveneens architect en heeft zijn huis samengesteld uit 6 kleinere authentieke Thaise huisjes. Het was een fantastisch gezicht. Als zeiler voelde ik me wel thuis tussen zoveel teakhout... Als grappig detail: alle deuren hadden hoge drempels (ongeveer 20 cm). Dit was om te zorgen dat de kruipende kinderen niet uit de kamer konden ontsnappen. En daarnaast kunnen boze geesten zich alleen over de grond voortbewegen.

Daarna liep ik, op advies van de Lonely Planet, richting het water om onder het genot van een curry te genieten van het beeld van de snelle boten en het leuke lokale gezicht (inclusief buitenhangende was). Zo rond 2 uur is dat een welkome pauze, zeker als deze inclusief gekoeld flesje Coca Cola slechts €1,5 kost.

Ook bezocht ik een heel klein gebiedje waar de "fabriek" van Jim Thomson gevestigd was. Allemaal kleine ambachtelijke zijdewevers die wonen in kleine huisjes, helemaal open. Ze wonen in een community waar men gewoon als het ware op straat leeft. Het was er erg gezellig en ik heb er een leuke tros bananen op de kop getikt. Van die kleine banaantjes (die zijn ongeveer twee keer zo zoet als een gewone banaan en daarmee drie keer zo lekker...) zijn super snacks voor onderweg.

Verder bezocht ik wat publieke trekpleisters en monumenten, wel interessant of leuk om te zien, maar niet heel bijzonder. Het is meer de sfeer die mij geintrigeerd heeft. Al kwam ik er wel een (lokale) teleurstelling tegen. Het "Victory Monument", een hoge obelisk zoals ze die in Rome hebben, maar dan minder mooi, is namelijk geplaatst in 1941 om te vieren dat Thaise mensen, samen met de Japanners, een deel van Indo-China weer terug kregen, helaas moest dit, na de val van Japan (1945), weer worden ingeleverd. Toch staat het Victory Monument nog fier te prijken...

Toen ben ik rustig terug gewandeld, waarna ik een duik in het zwembad genomen heb. Dat is toch wel erg lekker na zo'n wandeling. In de lobby kwam ik Jo weer tegen, met een aantal mensen van de organisatie. Onder wie Brian uit Japan. Samen liepen we buiten wat rond om een hapje te eten (dat kan hier echt overal). Toen hij hoorde dat ik nog nooit Sushi gegeten had heeft hij me meegenomen om me dat voor te schotelen. En eerlijk is eerlijk, ik moet zeggen dat ik dat vaker ga doen.

Vandaag las ik weer verder in het boek van Henk de Velde (http://www.henkdevelde.nl/), een inspirerend zeeman. Hij heeft me een aantal filosofische lessen geleerd waar ik nog eens flink op ga kauwen. Wat is de zin van het leven? Wat jagen we na? Wat is de rol van de mens? En wat van de natuur? Ik zou zeggen, blijf vooral lezen, misschien ga ik het begrijpen...

Ik zit nu lekker in mijn kamer te wachten dat het twaalf uur is, in de hoop wat mooie plaatjes te zien (ik zit immers op de tiende verdieping). Dus voor iedereen: alvast gelukkig nieuwjaar vanuit de toekomst!